Wspomnienia « Ewangelicy w Krakowie

Wspomnienia

– Ksiądz Karol Bronisław Kubisz – w 37 rocznicę śmierci.
Ksiądz Karol Bronisław Kubisz urodził się w 1905 roku w Gnojniku na Zaolziu. Był synem kierownika szkoły ewangelickiej, poety Ziemi Cieszyńskiej Jana Kubisza i Marii z d. Broda. Po ukończeniu gimnazjum postanowił studiować teologię ewangelicką na Uniwersytecie Warszawskim. Jako ordynowany duchowny został wysłany przez biskupa dr Juliusza Burschego do parafii krakowskiej, by przez pięć lat być wikariuszem u boku ks. dr Wiktora Niemczyka. Z Krakowa został przeniesiony do Katowic, gdzie pełnił służbę w Kościele Unijnym na Górnym Śląsku. Działał tam jako duszpasterz, kaznodzieja, nauczyciel i zastępca redaktora naczelnego „Ewangelika Górnośląskiego”. W 1938 roku został mianowany przez księcia pszczyńskiego Henryka V na urząd proboszcza w Pszczynie. W listopadzie 1938 roku poślubił Janinę z d. Bonar, która od tej chwili była mu wierną towarzyszką i wsparciem w pracy parafialnej.
Wraz z wybuchem drugiej wojny światowej ks. Kubisz został pozbawiony urzędu i uwięziony. Po zwolnieniu z więzienia wyjechał do Wieliczki, skąd pochodziła jego żona i tam przebywali do roku 1942 r., kiedy to został powołany na proboszcza polskiej parafii we Lwowie. Po likwidacji parafii lwowskiej powrócił do Wieliczki, by 15 września 1946 roku objąć zastępstwo urlopowanego proboszcza parafii w Krakowie, a potem jego administrację. Po czterech latach parafianie wybrali go na swojego proboszcza. W owym czasie parafia krakowska obejmowała prócz Krakowa i Wieliczki, stacje kaznodziejskie w Jaworznie, Tarnowie, Jarosławiu, Nowym Sączu i Zakopanym. Równocześnie ks. konsenior Karol Kubisz zaangażował się w Krakowie w rodzący się w owym czasie ruch ekumeniczny. Współpracował z duchownymi z innych kościołów, w których gronie był bp. Karol Wojtyła. W 1962 roku Synod powołał go do Polskiej Rady Ekumenicznej, jako przedstawiciela Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.
Był autorem wielu artykułów publikowanych na łamach „Strażnicy Ewangelickiej” i „Zwiastuna”, a wraz z dr Janiną Bieniarzówną, współautorem książki o historii krakowskiej parafii „400 lat reformacji pod Wawelem”. Zaangażował się w pracę Komisji Liturgicznej i Komisji Ideologicznej (później nazwanej Pastoralną), która zajmowała się opracowywaniem materiałów dotyczących pracy duchownego. Ks. Kubisz pracował też społecznie. Wiele lat był wiceprezesem Towarzystwa Mazurów i Warmiaków i członkiem zarządu Okręgu Związku Zachodniego w Krakowie.
Za swoje oddanie i zasługi odznaczono go w lipcu 1969 roku Złotym Krzyżem Zasługi, a 10 lat później Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Ks. Karol Bronisław Kubisz zmarł 24 lutego 1981 roku, a 3 marca został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

– Janina Kubisz z d. Bonar, w 18 rocznicę śmierci

Urodzona 10 grudnia 1910 roku, zmarła 7 lutego 2000 roku. Żona ks. Karola Kubisza. Była nauczycielką w szkole ewangelickiej, prowadziła szkółki niedzielne, opiekowała się wszystkimi potrzebującymi, śpiewała w chórze parafialnym. Przez parafian nazywaną była „Mamą Pastorową”.
 

ks. Roman Mikler, w 6 rocznicę śmierci
Urodził się 19 marca 1949 r. w Bielsku-Białej. Od najmłodszych lat związany był z tamtejszą parafią ewangelicką, gdzie aktywnie angażował się w jej życie, ucząc w szkółce niedzielnej, śpiewając w chórze, pracując jako wolontariusz na rzecz parafii. Znaczący wpływ na kształtowanie się jego duchowości miał Ks. Senior Adam Wegert. To on nakłonił swojego podopiecznego do rozpoczęcia studiów teologicznych. W roku 1968 Roman Mikler rozpoczął edukację w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Studia ukończył z wyróżnieniem w 1973 roku obroną pracy magisterskiej zatytułowanej: „Mowy misyjne Apostoła Pawła w Dziejach Apostolskich”. W dniu 26 grudnia 1973 r. ordynowany został przez Biskupa Andrzeja Wantułę w kościele ewangelickim w Bielsku i skierowany do służby w Parafii Stare Bielsko jako wikariusz. Wiosną 1974 roku zawarł związek małżeński z Ewą z domu Tacina.

Służba w parafii starobielskiej pochłonęła go bez reszty. Bardzo lubił pracę z dziećmi i młodzieżą, jednocześnie miał świetny kontakt z osobami starszymi. Pracując u boku Księdza Manfreda Uglorza – późniejszego profesora teologii, miał możliwość wiele się nauczyć.

Po zdaniu drugiego egzaminu kościelnego ówczesny Biskup – Janusz Narzyński skierował Księdza Romana Miklera do Parafii Ewangelickiej w Krakowie, gdzie z dniem 1 marca 1977 został nominowany na administratora parafii w Krakowie i Nowym Sączu.

W okresie kryzysu politycznego i gospodarczego początku lat osiemdziesiątych Ks. Roman Mikler organizował pomoc dla osób znajdujących się w trudnym położeniu, gościł wraz z małżonką pod swoim dachem rozlicznych przyjezdnych, którzy zaczęli przybywać do Krakowa, był jednocześnie inicjatorem i duszą kontaktów partnerskich z parafiami reformowanymi w Roden w Holandii.

Nie brakowało mu pomysłów duszpasterskich i racjonalizatorskich – poza generalnym remontem kościoła, pomieszczeń parafialnych, w kolejnych latach udało się przeprowadzić renowację zabytkowego cmentarza kalwińskiego w Łuczanowicach.

Mimo wielu wyzwań administracyjnych i gospodarczych, które pochłaniały wiele sił i czasu, Ks. Roman Mikler na pierwszym planie stawiał zawsze pracę duszpasterską.  Jako przewodniczący Krakowskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej w latach 1989-2006 kontynuował pracę na rzecz ekumenii zapoczątkowaną przez swojego poprzednika Ks. Karola Kubisza.

Dzień 12 września 2005 roku należał do najtrudniejszych w jego życiu – z uwagi na stan zdrowia, Ksiądz Roman Mikler złożył rezygnację z pełnionego urzędu Proboszcza Parafii Ewangelickiej w Krakowie. Zmarł 24 lutego 2012 roku po długiej i ciężkiej chorobie.

Komentowanie niedozwolone.